I AM WHAT I AM
If I’d have a girlfriend.

I won’t let her mind wander elsewhere when we’re together. I would ask her what’s on her mind and establish communication. Guys out there should know that every second they let their girls’ minds drift off is a second of conversation being deprived from their relationship.

A girl and her bed on Sundays are an endless love affair.

an FB friend

P.S. Scrolling on her photos and saw this one. I don’t know if she made it up but whatever, I can relate that’s why I posted it here.

Good morning!

Ngayon naman lang nakaalalang magkwento. Hay. Naistress talaga ako. Ayoko sanang magsulat ng reklamo ngayong araw pero gusto kong mag-unload. Pasensiya na sa makakabasa.

  • I don’t feel pretty lately. Lalo na at dumarami na naman ang pimples ko. I stopped using rejuvenating set since I started teaching kaya lumabas na naman ang mga assets ko. Tapos ang itim na ng mukha ko. Nahihiya akong lumabas masyado ng bahay. Bumaba self-esteem ko eh. ‘Yung mga kakilala ko, iisa lang lagi sinasabi tuwing makikita ako: “Dumami pimples mo. What happened?” Nakakasawa na ding marinig lalo pa’t aware ako sa nangyayari sa mukha ko. Dinedma na lang sana nila para naman kahit papano eh taas noo pa rin akong makikisalamuha sa kanila. :(
  • Paos na naman ako. Wala na ata talagang pag-asang bumalik sa dati ang boses ko. Siguro may something talaga sa throat ko at madali akong mapaos. Nakakalungkot. Di ako makapagkwento ng matagal masyado at nauubos ang boses ko. Kailangan pa naman naming kumanta sa celebration ng Teacher’s Day. :’(
  • Pagod na akong magturo. Masaya siya in a way na noble ang profession namin pero parang di ko kakayanin. Mukhang di ako tatagal dito. I’m thinking of going back sa dati kong trabaho. Kung di lang dahil sa mga estudyante kong kahit pasaway eh napamahal na sa’kin, natitempt na naman akong umalis at lumipat ulit sa office. :’(
  • Namomoroblema din ako sa lovelife. Kung anu-ano kasi naiisip ko. Ayoko namang sabihin kay Pols since di pa rin ako magaling maghandle ng emotions ko in a mature way. Lagi akong naka high pitch kaya baka mauwi lang kami sa away ulit. Huhu.

Pasensiya na talaga ah. Kailangan ko lang talagang maglabas ng nararamdaman ko. Mamaya nito okay na ako. Pangako.

Yow!

Kanina pa ako kontoodo download ng mga pwedeng maidesign sa classroom ko. Ang hirap din pala kapag masyadong marami ka ng choices. Hehe. Hirap ka ng pumili. :)

Vacant time.

Tapos na ang klase ko. Dati, isang load sa umaga at dalawa sa hapon. Ngayon, baliktad na. Ano pa’t alas dos pa lang, vacant na ako. May mahaba akong oras para magbrainstorm ng gusto kong mangyari sa classroom ko. Kaso hirap akong simulan kasi, bakit nga ba? Haha. Sanay lang talaga akong magbagal-bagalan sa mga ganitong bagay kasi sanay ako sa rush hour. Ang ideas, kusang pumapasok kapag nagmamadali ako. Adrenaline rush lang ang peg! Hahaha.

Here are some of the things that I need to think of and do:

  • Teacher’s name
  • Schedule (Teacher’s and Surdents’)
  • Data Bank
  • Students’ Corner
  • Teacher’s Corner
  • Classroom Rules
  • Some quotations
  • Freedom Wall

Medyo di pa ‘yan kumpleto sa mga kailangan kong gawin ah. Nagpapasalamat lang talaga ako at napinturahan na ang room na pinamana sa’kin. Kundi, naku, start from the scratch talaga ako. Hay.

Oh siya, simulan ko na kaya. Hehehe.

Bagong balita.

Kakapromote ko lang at ngayon ang persday ko. From a special teacher, adviser na ako ngayon. Huhuhu. Hindi pala promotion sa posisyon. Kundi promotion sa load ng trabaho. Wala akong magagawa kasi utos ng principal. Ay mali. Request niya pala at nakakahiya namang tumanggi.

I have nothing against it talaga since alam ko namang dun din talaga ang tungo ko. Hinid ko lang ineexpect na this soon ako mabibigyan ng advisory class. Fourth year pa din naman, last section. Expect the worst na since last section. Pero I believe in them. Ngayon pa lang, mahal ko na sila. :) They need all the love na kaya kong ibigay sa kanila. Kasama na syempre diyan ang pag-uunawa at ang mahabang pasensiya. Hay.

Wish me luck. ^_^

All I Want For Christmas is You

Eto na naman tuloy ang Christmas feels. Palibhasa simula na ng BER months. Hehe. Ang galing nga pala talaga ni Darren kumanta eh noh? Ako ang nai-stress sa mga high notes niya. Feeling ko any moment pipiyok pero di eh. The best. :)

Hindi muna ako papasok ngayong umaga.

Bad teacher ain’t I? Hehe. Pa’no, pagod ako. Ang sakit ng katawan ko. Di pa ata ako nakakapagpahinga ng bongga. Kagabi, alas dose na kami nakauwi ni Pols dito sa bahay kasi late na natapos ang program namin sa school in celebration of our Foundation Day slash Buwan ng Wika. Hehe. Babiyahe pa ng isang oras from Uson to the City kaya ‘yun. Gusto kong matulog pa pero dahil di naman ako sanay magtagal sa higaan ng hindi pa nagigising, para lang din akong pumasok.

Nagpaalam naman ako sa Princiapl kagabi since sabay kaming umuwi pero di ata ako pinayagan base sa naging sagot niya. Sadyang pasaway lang talaga ako. Hahaha.

I realized something.

Sa tumblr lang ako hindi hirap mag-tag ng mahaba. Kasi dito, you follow the rule in creating a sentence: using a space. Sa ibang social media, kapag nagta-tag ako ng mahaba, I had a hard time constructing one kasi I can’t do it without putting a space first. Tsk.

I love Tumblr kasi dito, namomold ako in an improving manner. Sa iba, naku! Basta nagets ako ng mga friends ko, okay na. Oh, eh pa’no ako mamomotivate na mag-improve di ba?

Okay lang makisabay sa uso. Pero sana, hindi ‘yun maglilead to unlearn what’s basic. Mahirap na at baka makasanayan. Nakakahiya naman kung simpleng sentence construction, di mo na magawa kasi sanay ka na sa mga shortcuts and no spaces. :)

Uy himala. Walang nagpopost ng "Hello September! Please be good to me." Ganyan tayo eh. Magaling lang sa simula. ^_^

Good morning!

Kanina pa ako gising pero dahil wala naman akong maisip na maipost, nilipat ko na lang muna mga pictures ng SD card na ginagamit ko dito sa netbook ko. Dakilang photographer na ako ngayon sa school namin. Di naman ako nagrereklamo. In fact, masaya ako na eto ang binigay na role sa’kin. Passion ko eh. Salamat sa DSLR ng pinsan ko na kahit medyo nasisisira sira na minsan, lalo na ang lens, eh napapakinabangan pa rin.

I’m emptying the content of SD card kasi magpipicture picture naman ulit ako mamaya. Outing namin ng mga estudyante ko. Medyo kinakabahan ako kasi baka kung ano ang mangyari but I’m taking the risk. After nung balita about dun sa mga estudyanteng nalunod sa Bulacan ba ‘yun, parang nakakatakot din. Lord, hangad ko lang na magcelebrate with the kids after ng pagkapanalo namin. I believe that You will always be with us.

Andito pa pala ako sa bahay. Kailangan kong makabalik sa Uson ngayon ng maaga kasi baka magsipuntahan na ang mga ‘yun dun. Hehehe.

Holiday means “computation of grades”

Haha. Kaya pala mahirap ding maging teacher. Hay. Di ko na nga nafeel lately ang weekends dahil sa Intramurals, pati ba naman ang Holiday? Huhuhu. Oh well.

Speech Choir Champion

Kagabi ang last night ng Intramurals ng school namin. Hindi ko alam kung naikwento ko dito pero parang oo. Meron kasing part sa intrams na LITMUSDA (Literary, Musical and Dance) Contest. Eh isa dun ang speech choir. Bilang English teacher ng fourth year, ako ang ginawang in-charge. So naging busy ako sa pag-aasikaso ng mga bagay bagay na related nga doon.

Worth it ang lahat kagabi. Kahit umiyak ako noon, ngiting ngiti naman ako kagabi habang pinapanood ko ang mga estudyante ko na nagpeperform. Oo, hindi ko solo ang nangyaring choreoghraphy, formations maging voicing pero I’m like a proud Mama to them kasi sobrang maganda ang pagkakaperform nila. May mga sablay pero keri naman. Hindi ko akalain na maglelevel-up ‘yung mga ‘yun on the night of their performance kasi sa mga practices, hindi man lang nagkakasabay sabay. Hehehe.

Sabi ko noon, manalo o matalo, proud ako sa kanila. Nakakataba ng puso ng i-announce na champion ang fourth year! Super! Tuwang-tuwa din ang mga bata kasi di nila expected ‘yun. Basta ang sabi ko lang sa kanila, ang importante nag-enjoy sila sa ginawa nila.

Sayang at wala akong souvenir man lang. Di ko naivideo o kaya nakunan man lang ng litrato. Hay.

Eto ang sigurado, di na ako uulit. Tama na ‘yun. Hehehe. Ang hirap din kasi talagang magmanage ng mga estudyante na merong kanya-kanyang trip sa buhay. Hahaha.

Dati, nung di pa tayo, gabi-gabi akong nag-iisip kung ano kaya ang magiging buhay ko few years from now. Kasi nga di ba, yung cycle ng buhay ko, may trabaho ngayon tapos wala na naman. Meron na ulit tapos wala na naman. Syempre sa mga private company lang naman ako makakapag-apply. Kaya di ko maiwasang mag-isip na baka kung magkaroon na ako ng pamilya, dumating sa puntong wala na akong maipakain. Kaya nga gabi-gabi, nagdarasal ako kay Lord. Sabi ko sana yung magiging partner ko, matutulungan ako. Tapos, ayun nga, dumating ka sa buhay ko. Kaya gift ka talaga sa’kin ni God. Ngayon mo lang ‘yan nalaman noh? Kasi ngayon ko lang sa’yo sinabi. Lalove, you’re a gift from God.
Pols
Sana sa susunod, pre-nup shot na.

Sana sa susunod, pre-nup shot na.


»