I AM WHAT I AM
All I Want For Christmas is You

Eto na naman tuloy ang Christmas feels. Palibhasa simula na ng BER months. Hehe. Ang galing nga pala talaga ni Darren kumanta eh noh? Ako ang nai-stress sa mga high notes niya. Feeling ko any moment pipiyok pero di eh. The best. :)

Hindi muna ako papasok ngayong umaga.

Bad teacher ain’t I? Hehe. Pa’no, pagod ako. Ang sakit ng katawan ko. Di pa ata ako nakakapagpahinga ng bongga. Kagabi, alas dose na kami nakauwi ni Pols dito sa bahay kasi late na natapos ang program namin sa school in celebration of our Foundation Day slash Buwan ng Wika. Hehe. Babiyahe pa ng isang oras from Uson to the City kaya ‘yun. Gusto kong matulog pa pero dahil di naman ako sanay magtagal sa higaan ng hindi pa nagigising, para lang din akong pumasok.

Nagpaalam naman ako sa Princiapl kagabi since sabay kaming umuwi pero di ata ako pinayagan base sa naging sagot niya. Sadyang pasaway lang talaga ako. Hahaha.

I realized something.

Sa tumblr lang ako hindi hirap mag-tag ng mahaba. Kasi dito, you follow the rule in creating a sentence: using a space. Sa ibang social media, kapag nagta-tag ako ng mahaba, I had a hard time constructing one kasi I can’t do it without putting a space first. Tsk.

I love Tumblr kasi dito, namomold ako in an improving manner. Sa iba, naku! Basta nagets ako ng mga friends ko, okay na. Oh, eh pa’no ako mamomotivate na mag-improve di ba?

Okay lang makisabay sa uso. Pero sana, hindi ‘yun maglilead to unlearn what’s basic. Mahirap na at baka makasanayan. Nakakahiya naman kung simpleng sentence construction, di mo na magawa kasi sanay ka na sa mga shortcuts and no spaces. :)

Uy himala. Walang nagpopost ng "Hello September! Please be good to me." Ganyan tayo eh. Magaling lang sa simula. ^_^

Good morning!

Kanina pa ako gising pero dahil wala naman akong maisip na maipost, nilipat ko na lang muna mga pictures ng SD card na ginagamit ko dito sa netbook ko. Dakilang photographer na ako ngayon sa school namin. Di naman ako nagrereklamo. In fact, masaya ako na eto ang binigay na role sa’kin. Passion ko eh. Salamat sa DSLR ng pinsan ko na kahit medyo nasisisira sira na minsan, lalo na ang lens, eh napapakinabangan pa rin.

I’m emptying the content of SD card kasi magpipicture picture naman ulit ako mamaya. Outing namin ng mga estudyante ko. Medyo kinakabahan ako kasi baka kung ano ang mangyari but I’m taking the risk. After nung balita about dun sa mga estudyanteng nalunod sa Bulacan ba ‘yun, parang nakakatakot din. Lord, hangad ko lang na magcelebrate with the kids after ng pagkapanalo namin. I believe that You will always be with us.

Andito pa pala ako sa bahay. Kailangan kong makabalik sa Uson ngayon ng maaga kasi baka magsipuntahan na ang mga ‘yun dun. Hehehe.

Holiday means “computation of grades”

Haha. Kaya pala mahirap ding maging teacher. Hay. Di ko na nga nafeel lately ang weekends dahil sa Intramurals, pati ba naman ang Holiday? Huhuhu. Oh well.

Speech Choir Champion

Kagabi ang last night ng Intramurals ng school namin. Hindi ko alam kung naikwento ko dito pero parang oo. Meron kasing part sa intrams na LITMUSDA (Literary, Musical and Dance) Contest. Eh isa dun ang speech choir. Bilang English teacher ng fourth year, ako ang ginawang in-charge. So naging busy ako sa pag-aasikaso ng mga bagay bagay na related nga doon.

Worth it ang lahat kagabi. Kahit umiyak ako noon, ngiting ngiti naman ako kagabi habang pinapanood ko ang mga estudyante ko na nagpeperform. Oo, hindi ko solo ang nangyaring choreoghraphy, formations maging voicing pero I’m like a proud Mama to them kasi sobrang maganda ang pagkakaperform nila. May mga sablay pero keri naman. Hindi ko akalain na maglelevel-up ‘yung mga ‘yun on the night of their performance kasi sa mga practices, hindi man lang nagkakasabay sabay. Hehehe.

Sabi ko noon, manalo o matalo, proud ako sa kanila. Nakakataba ng puso ng i-announce na champion ang fourth year! Super! Tuwang-tuwa din ang mga bata kasi di nila expected ‘yun. Basta ang sabi ko lang sa kanila, ang importante nag-enjoy sila sa ginawa nila.

Sayang at wala akong souvenir man lang. Di ko naivideo o kaya nakunan man lang ng litrato. Hay.

Eto ang sigurado, di na ako uulit. Tama na ‘yun. Hehehe. Ang hirap din kasi talagang magmanage ng mga estudyante na merong kanya-kanyang trip sa buhay. Hahaha.

Dati, nung di pa tayo, gabi-gabi akong nag-iisip kung ano kaya ang magiging buhay ko few years from now. Kasi nga di ba, yung cycle ng buhay ko, may trabaho ngayon tapos wala na naman. Meron na ulit tapos wala na naman. Syempre sa mga private company lang naman ako makakapag-apply. Kaya di ko maiwasang mag-isip na baka kung magkaroon na ako ng pamilya, dumating sa puntong wala na akong maipakain. Kaya nga gabi-gabi, nagdarasal ako kay Lord. Sabi ko sana yung magiging partner ko, matutulungan ako. Tapos, ayun nga, dumating ka sa buhay ko. Kaya gift ka talaga sa’kin ni God. Ngayon mo lang ‘yan nalaman noh? Kasi ngayon ko lang sa’yo sinabi. Lalove, you’re a gift from God.
Pols
Sana sa susunod, pre-nup shot na.

Sana sa susunod, pre-nup shot na.

Good night!

Katapos lang manood ng pelikula with Pols. Movie date lang ang peg dito sa kwarto. Matutulog ako ng maaga ngayon. Monday bukas eh. Babiyahe pa. Sana ‘wag lang akong malilate.

Exam na pala this Thursday and Friday. Di pa ako nakakagawa ng test paper. Naku! Mukhang nganga kami nito ah. Huhuhu. Dapat magawa na ‘to asap.

Ta-ta!

JGH.

By “just got home”, I meant 20 minutes earlier. Haha. Kasi naman, humiga higa pa muna ako. Tapos nagmerienda. Tapos nakipagkwentuhan. Tapos ngayon lang nakaalalang mag-update ng blog. Sorry naman.

Pagod na pagod ako. Sabado na at ngayon palang ako umuwi dito sa bahay. Nagpraktis pa kasi kami kanina sa Speech Choir. Medyo improving na ang team namin. Nakamove na kami sa third stanza. Haha. Two more stanzas pa and we’re going to start with the formation and actions na din. Naeexcite na ako for my kids. Pasaway sila pero may ibubuga naman. Sila na nga halos ang pinag-isip ko sa voicing and of course, formation and action pati costume. Masyado kasi akong magaling sa mga ganyan eh. Hahahaha.

Oh ikaw? Ano naman ang kwento mo para ngayong araw? 

It was raining. We were on the motorcycle. He wore helmet. I had none. He never offered his ‘til I exclaimed how wet I was.

Sometimes, it’s really the small things that count. Thoughtfulness meant a lot. 

Parang waang weekend na dumaan sa buhay ko ngayon. Felt like weekdays sa pagod na nararamdaman ko. Antok na ako pero eto at pinipilit na mabuhay para lang makapagtipa ng gusto kong i-share. Ang kaso nakakawalang gana kasi ang bagal magload ng tinatayp ko. Sa sobrang tagal nga eh parang pipikit na ang mata ko kasi dinadahan dahan ko na din tuloy ang pagtayp.

Pahinga na nga lang talaga siguro ako. Maaga pa ako bukas. Wag sanang umulan. Tumigil na sana ang pag-iyak ng langit at di biro ang putik sa daan na kailangan kong biyahiin bukas.

11:11PM

I’m not making a wish. I’m just letting you know that I’m still awake.

Mas gusto ko talagang basahin ang mga blog posts na walang note o meron naman pero bilang lang sa daliri.

Mas madali ang magpapansin sa blogger eh. Haha. Joke! Pakiramdam ko kasi, ako ang kauna-unahang makakatuklas ng galing niya sa pagsusulat. O di kaya eh feeling ko kilala ko na siya through reading his/her posts. Kung may mangilan-ngilan namang nauna ng nakapansin sa kanya, at least kabilang ako sa mga ‘yun na naniniwala sa kakayahan niya. O di kaya naman ay para iparating lang na isa ako sa mga readers niya.

Ayokong magpakaplastik pero iba talaga ang epekto ng isang note sa blog post. Alam ko kasi nararanasan ko. Sa bawat bagong notif na makita ko na kesyo ni-like niya o nila, kinikilig na ako. Kaya gusto ko ring pakiligin ang mga bloggers na hindi man napapansin ng karamihan ay may nakakapansin pa rin gaya ko.

Sabi nga "you cannot give what you do not have." Pakikonek. :)


»