I AM WHAT I AM
It was raining. We were on the motorcycle. He wore helmet. I had none. He never offered his ‘til I exclaimed how wet I was.

Sometimes, it’s really the small things that count. Thoughtfulness meant a lot. 

Parang waang weekend na dumaan sa buhay ko ngayon. Felt like weekdays sa pagod na nararamdaman ko. Antok na ako pero eto at pinipilit na mabuhay para lang makapagtipa ng gusto kong i-share. Ang kaso nakakawalang gana kasi ang bagal magload ng tinatayp ko. Sa sobrang tagal nga eh parang pipikit na ang mata ko kasi dinadahan dahan ko na din tuloy ang pagtayp.

Pahinga na nga lang talaga siguro ako. Maaga pa ako bukas. Wag sanang umulan. Tumigil na sana ang pag-iyak ng langit at di biro ang putik sa daan na kailangan kong biyahiin bukas.

11:11PM

I’m not making a wish. I’m just letting you know that I’m still awake.

Mas gusto ko talagang basahin ang mga blog posts na walang note o meron naman pero bilang lang sa daliri.

Mas madali ang magpapansin sa blogger eh. Haha. Joke! Pakiramdam ko kasi, ako ang kauna-unahang makakatuklas ng galing niya sa pagsusulat. O di kaya eh feeling ko kilala ko na siya through reading his/her posts. Kung may mangilan-ngilan namang nauna ng nakapansin sa kanya, at least kabilang ako sa mga ‘yun na naniniwala sa kakayahan niya. O di kaya naman ay para iparating lang na isa ako sa mga readers niya.

Ayokong magpakaplastik pero iba talaga ang epekto ng isang note sa blog post. Alam ko kasi nararanasan ko. Sa bawat bagong notif na makita ko na kesyo ni-like niya o nila, kinikilig na ako. Kaya gusto ko ring pakiligin ang mga bloggers na hindi man napapansin ng karamihan ay may nakakapansin pa rin gaya ko.

Sabi nga "you cannot give what you do not have." Pakikonek. :)

Felt like forever since my last post.

Ang OA noh? Haha. Pero totoo. Pakiramdam ko sobrang tagal na bago ulit ako nakapag log-in sa Tumblr. I don’t know why. I don’t even know when was the last time I updated this blog. Sana di naman ganun katagal. Di pa naman inaamag siguro ang blog ko. hehe.

Salamat sa mga followers ko pa rin despite being inactive. :) I owe you one. Pero sana, nagbabasa pa din ano po? Baka kasi kapag nadadaanan mo post ko, deadma na lang. Haha.

Sa mga kaibigan ko dito, sana kaibigan pa din tingin niyo sa’kin kahit bihira na lang tayong mag-usap. Hehe.

I always end my paragraph with a cute laugh. Wala lang. Hahaha.

Sunday fears

I can’t believe that it’s Monday again tomorrow. Hindi pa ako ready. Hindi pa ako talagang nakakapagrest. Siguro eto na ang epekto ng mahabang bakasyon ko. Limang buwan din akong unemployed bago nasabak ulit sa working lifestyle. Hindi na naman ulit ako sanay sa epekto ng “Lunes”. Wala pa nga akong lesson plan na tapos eh. Tapos bukas pasukan na naman. Nakakainis. Badtrip pa naman ako kasi reading na part ang tinuturo ko. Hirap kaya ng reading. Huhu. Kunsabagay, lahat sa English subject, hirap akong ituro. I don’t know if I had mentioned it here already pero I think, I’m really not cut out for teaching. Don’t get me wrong. I love my job. Kaya lang parang di ako effective na teacher. Wala atang natututunan ang mga estudyante ko sa’kin. One of the hardest part pa is when a student throws a question and I don’t know the answer. Huhu. Saklap kaya ng ganun. Tsk.

Sumasakit ang loob ko. Hanggang kanin lang ang kaya kong ipagluto para sa kapatid ko. Di ko man lang siya maipagluto kahit itlog man lang. :(

Good morning!

Maaga akong nagising ngayon. Kunsabagay, wala namang pinagkaiba sa usual time ng paggising ko. And the usual reason why I tend to wake up early is because of call of nature. Lagi yan. Walang palya. Ewan ko ba. Pag nagising na pati ako, di na ako makakatulog niyan ulit. Tsk.

So anyway, nagsaing na ako. Kailangan kasing kumain ng breakfast ng kapatid ko at galing palang sa sakit. May iniinom siyang gamot. I worry about my brother. Lakas nito sa yosi eh. Kahapon nga, sabi niya isa lang daw. Nung lunch pa yun. PInagbabawalan ko kasi nga baka kaya nagkasakit eh dahil sa kakayosi niya. Tsk. Tapos kinagabihan, nakailan pa. Sinita ko na nga eh. Buti sumunod sa’kin.

Walang pasok ngayon ang mga bata pero meron kaming training na mga teachers. Dito lang sa school. Ang boring nga eh. Originally, sa labas ang plano para nga makapag unwind naman daw kahit papano tsaka bonding bonding na din. Ang kaso, may isang against kaya ayun, napurnada ang labas labas na yan. Hay naku.

Waaaaah. Ang daldal ko ngayon. Haha. 

GOOD NEWS: Nakahiram kami sa estudyante ng kapatid ko ng Smart BRO wifi!
BAD NEWS: Mabagal ang internet connection.

Nakakairita na talaga ang mga taong puro reklamo kapag umiitim sila samantalang nagbabad naman sila sa ilalim ng araw. Like hello?! Ano ba ang dapat na big deal dun? Tapos kapag sinabi kong “di nga ako nagrereklamo”, sasagutin ako na “sanay ka na kasi”. Oh di ba mas dapat pa ngang ‘wag gawing big deal ang kulay ninyo kasi kayo, may pag-asa pang bumalik ang kulay. Ako at ang kapareho kong black beauty, wala ng pag-asa. Ganito na talaga ang kulay namin. And yet, I embraced my situation. Kayo, kung makadrama, akala mo end of the world na kapag umitim ng konti. Hay naku.

Home at last.

Sinundo ako ni Pols sa Uson. Buti na lang. Hehe. Akala ko kasi magkocommute ulit ako. Sasabay na nga sana ako sa principal namin at sa isang co-teacher eh pauwi. Tapos biglang nagtext ang kapatid ko na susunduin daw ako ni Pols. Hehe.

Okay naman ang naging biyahe namin. May mga napag-usapang lang tungkol sa mga kapatid ng nanay ko. Mga bagay bagay na halos magpataas na naman ng dugo ko. Haha. Pero buti na lang at bawas na sa problema ng nanay ko. Thank God.

Pagdating namin dito sa bahay, kain agad ako eh. Sobrang gutom ako. Palibhasa walang merienda. Di uso masyado doon sa school. Pa’no, wala naman akong pera talagang extra na pambili ng mga snacks snacks na yan. Haha. Kaya ‘wag ng magtaka kung pumayat na naman ako.

Kayo? Kumusta naman ang araw ninyo?

Uwi ako mamaya sa’min. Ika-40 days ng stepfather ko eh. Kumusta kaya ang mama ko? Sana di naiyak. Baka kasi umiiyak pa din yun. After the wake, di ko na siya nakitang umiyak but I know how hard it was for her. *sigh*

Done with my classes.

Finally, makakapagrest na rin kahit papano. Eto ang gusto kong sched. Hehe. Sa umaga, super hintay ako sa last period kasi yun ang first period ko. Tapos sa hapon naman, sunud-sunod na. Haha. Kaya okay lang.

Good morning!

Ten minutes to go and I’m about to start my next class. Yehey! Excited na ako. Haha. Ngayong araw, dapat matapos ko na ang lessons ko para bukas, next lesson naman kami. Hehe.

Sana araw-araw may internet connection kami dito para lagi, nakukuha kong magkwento ano? Hay.

Happy Tuesday Everyone!

Buti na lang at may internet connection dito sa school. Saglit akong nagtumblr. Tapos ko na din naman ang kailangan kong iprepare for today like lesson plan, visual aids, etc. Take note: Ngayong umaga ko lang tinapos. Aga kong natulog kagabi eh. Pgakatapos ng dinner, I dozed off to sleep. Pagkagising ko, 5:30AM na! Kumusta naman? Nagbiyahe pa ako papunta dito. Oh well, dami ko ng sinabi. Bwahaha. Gusto ko ang ganito eh. Free flowing ang kwento na gusto kong i-share. Wala akong mapagkwentuhang iba bukod sa Tumblr ko. Ako na ang forever alone. Sorry na. :P

I’m just waiting for the bell to ring. That means, start na ng first class ko sa umaga. Remember, ang first subject ko eh ang last period ng mga bata. Hahaha. Kaya nga mahaba ang time ko to prepare my needed visual aids. Hmmm, I’ll do some researching na din since I’m about to give them spelling rules in attaching suffixes. Wala sa lesson plan ko ‘yun pero gusto kong iinclude sa lesson ko since we all know how important spelling is in English language. :)

Bye! Mwah!


»